Katalog aktualizowano 2009-11-04 przy pomocy Ant Movie Catalog. - Razem płyt z filmami w wersji cyfrowej: 4

Numer	Tytuł	Seria	Czas	Gatunek	Rok	Źródło
227	Balladyna		110	Spektakl telewizyjny	1982	Język polski
256	Historia żółtej ciżemki		82	Historyczny / Kostiumowy	1961	Język polski
	Ekranizacja popularnej swego czasu powieści dla młodzieży. Poprzez historię utalentowanego, wiejskiego chłopca terminującego u samego Wita Stwosza poznajemy dzieje powstania ołtarza w kościele Mariackim w Krakowie. Film nagrodzono Srebrnym Medalem na Międzynardowym Festiwalu Filmów dla Dzieci i Młodzieży w Wenecji w 1962 r. "Historia żółtej ciżemki" była również ekranowym debiutem 11-letniego wówczas Marka Kondrata, grającego rolę Wawrzka. W czasie prac konserwatorskich przy ołtarzu Wita Stwosza zostaje znaleziona mała, żółta ciżemka. Aby się dowiedzieć, skąd się tam wzięła, trzeba się cofnąć o kilka wieków. Wawrzek, chłopiec ze wsi Poręba, od najmłodszych lat wykazuje talent artystyczny. Jego marzeniem jest zostać uczniem samego Wita Stwosza i rzeźbić jak on figury w drewnie. Po długiej wędrówce Wawrzek dociera wreszcie do Krakowa, gdzie najpierw musi stawić czoło zbójowi zwanemu Czarnym Rafałem. Wkrótce chłopiec dostaje się do pracowni mistrza. Dzięki zdolnościom i wytrwałej pracy zostaje dopuszczony do pomocy przy tworzeniu ołtarza. Pewnego dnia do pracowni przybywa król ze swoim dworem i ofiarowuje Wawrzkowi parę pięknych, żółtych ciżemek. Chłopiec jest przejęty i wzruszony. Wieloletnia praca nad ołtarzem dobiega końca, ale w dniu odsłonięcia dzieła okazuje się, że jeden z apostołów nie ma pastorału. Wawrzek ratuje sytuację, ale w czasie wspinaczki na ołtarz gubi jedną ciżemkę.
450	Zemsta		93	Komedia / Kostiumowy	1956	Język polski
	Ekranizacja słynnej komedii Aleksandra Fredry, dokonana przez tandem: Antoni Bohdziewicz (reżyser filmowy) i Bohdan Korzeniewski (reżyser teatralny). Obaj twórcy zdołali, wykorzystując filmowe środki wyrazu i zachowując wiersz oryginału, znakomicie oddać humor i powab Fredrowskiego tekstu. Pomogły w tym wybitne kreacje zwłaszcza Jana Kurnakowicza, Jacka Woszczerowicza, Tadeusza Kondrata oraz rewelacyjnej debiutantki - Beaty Tyszkiewicz. Krytyka chwaliła też piękne kostiumy i przemyślaną, wyjątkowo "trafioną" muzykę Stefana Kisielewskiego, znanego publicysty i podówczas posła na Sejm. Wartość filmowej "Zemsty" obniżył nieco niezbyt dobrze zsynchronizowany dźwięk, przez co nie zawsze można zrozumieć, co mówią aktorzy. Cześnik Raptusiewicz staje przed koniecznością ratowania swojego majątku. W tym celu postanawia ożenić się z Podstoliną. Jako swata wysyła do kobiety samochwałę Papkina. Ten łatwo uzyskuje zgodę Podstoliny, która liczy, że pieniądze Cześnika poprawią jej sytuację majątkową. Tymczasem Wacław - syn Rejenta Milczka, współgospodarza zamku i adwersarza Cześnika, zakochuje się w jego synowicy Klarze. Młodzi chcą się pobrać, lecz do tego potrzebna jest zgoda ich opiekunów. Ci jednak właśnie wykopali topór wojenny. Powodem stał się wyłom w murze granicznym, dzielącym ich posiadłości. Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło. Nienawiść między Cześnikiem i Rejentem paradoksalnie pomaga Wacławowi i Klarze stanąć na ślubnym kobiercu. Rejent bowiem, chcąc zrobić Cześnikowi na złość, zamierza wydać Podstolinę za Wacława. Cześnik natomiast, dowiedziawszy się o wszystkim, porywa Wacława i siłą żeni go z Klarą.
194	Zemsta		99	Spektakl telewizyjny	1994	Język polski
	Najwspanialszy okres w twórczości Aleksandra Fredry przypada na lata 1818-1835. Jego komedie prawie natychmiast po napisaniu są wystawiane na scenach Warszawy, Krakowa i Lwowa. W tym strasznym i wielkim dla literatury polskiej czasie Fredro pisze "Pana Jowialskiego", "Zemstę", "Dożywocie". Z polskim romantyzmem nie łączy go praktycznie nic. Ambicją Fredry staje się utrzymanie komedii w stylu jak najbardziej "klasycznym", przywrócenie jej dawnej godności i wydobycie z zapomnienia. Swoje utwory konstruuje według oświeceniowego wzoru, w którym akcja budowana jest wokół centralnego bohatera, a charaktery wokół jednej, dominującej cechy. Nic więc dziwnego, że w pewnym momencie staje się Fredro celem ataków ze strony romantyków. W 1835 Seweryn Goszczyński pisze do "Powszechnego Pamiętnika Nauk i Umiejętności" rozprawę "Nowa epoka poezji polskiej", w której zarzuca Fredrze brak należytego, głębszego spojrzenia na sprawy narodowe. Do głosu Goszczyńskiego dołącza się krytyka ze strony Leszka Dunina-Borkowskiego, Edwarda Dembowskiego i Wincenta Pola. Ataki te stają się jedną z przyczyn, dla których Fredro postanawia wycofać się z czynnego życia literackiego. Jeszcze tylko w 1836 r., na prośbę Franciszka Mireckiego, pisze libretto zatytułowane "Raymond", w 1841 wydaje opowiadanie "Nieszczęścia najszczęśliwszego męża", po czym milknie na piętnaście lat. Do twórczości komediopisarskiej powraca w 1857, ale jego nowe utwory, pełne gorzkiej prawdy o człowieku i świecie, w żaden sposób nie dorównują poprzednim. Twórczość Fredry zostaje doceniona dopiero w 1876 przez Stanisława Tarnowskiego. Wiele, wiele lat później Tadeusz Boy-Żeleński napisze o Fredrze: "szat nad ojczyzną nie rozdzierał, bo on nią był; najgłębiej może, bo bezwiednie". "Zemsta" w reżyserii Olgi Lipińskiej zrywa z "salonową" tradycją wystawiania. Ukazuje prawdziwy zaścianek - szary i brudny oraz ludzi zamkniętych w swym małym światku, pełnym małych problemów. Wśród słomy, żywych kur i ogólnego nieporządku toczą się śmieszne sąsiedzkie kłótnie między rasowym pieniaczem Cześnikiem (świetna rola Jana Nowickiego) i hipokrytą Rejentem (również bardzo ciekawa kreacja Jerzego Treli). Klara i Wacław nie mają w sobie nic z prawdziwych, scenicznych amantów. Są po prostu prowincjonalną młodzieżą, rozgrywającą swe miłosne dramaty. On - trochę "postrzelony" młodzieniec z pasem słuckim na szyi, ona - zwykła dziewczyna, która również dobrze może być w dworku panią, jak i pokojówką. Papkin w wykonaniu Jana Peszka jest nie tylko śmieszny, w niektórych scenach bywa wręcz wzruszający. Odpychany przez Klarę popada w prawdziwą rozpacz, a gdy pisze testament - jego lęk o zaczyna być wiarygodny. Największą siłą tej inscenizacji są właśnie kreacje trzech podstawowych postaci - Cześnika, Rejenta i Papkina.

Razem płyt z filmami w wersji cyfrowej: 4